تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢١
٤٥ وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا ما بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَ ما خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
٤٦ وَ ما تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ
٤٧ وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
ترجمه:
٤٥- و هر گاه به آنها گفته شود: «از آنچه پيش رو و پشت سر شماست [: از عذابهاى الهى] بترسيد تا مشمول رحمت الهى شويد»! (اعتنا نمىكنند).
٤٦- و هيچ آيهاى از آيات پروردگارشان براى آنها نمىآيد مگر اين كه از آن روى گردان مىشوند.
٤٧- و هنگامى كه به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزى كرده انفاق كنيد»، كافران به مؤمنان مىگويند: «آيا ما كسى را اطعام كنيم كه اگر خدا مىخواست او را اطعام مىكرد؟! (پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهى آشكاريد»!
تفسير:
تمام آيات الهى را ناديده مى گيرند
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از بحثهاى مهمى از آيات پروردگار در پهنه جهان هستى بود، در آيات مورد بحث، عكس العمل كفار لجوج را در برابر آيات الهى، و همچنين دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله، و انذار به عذاب پروردگار را بيان مىكند.