قدر عبارات محكمتر و قاطعتر و توأم با تأكيد بيشتر، مطرح شود، اين افراد را بيشتر تحت تأثير قرار مى‌دهد.
باز سؤال ديگرى مطرح مى‌شود كه: چرا مخاطب را در اين جمله، شخص پيامبر صلى الله عليه و آله قرار داده است، نه مشركان، و نه عموم مردم؟
پاسخ اين كه: هدف اين بوده: تأكيد كند، تو بر حقى و بر صراط مستقيمى، خواه آنها بپذيرند، و خواه نپذيرند، به همين دليل، در رسالت سنگين خود، كوشا باش، و از عدم قبول مخالفان، كمترين سستى به خود راه مده.
*** آيه بعد، هدف اصلى نزول قرآن را اين گونه شرح مى‌دهد: «قرآن را بر تو نازل كرديم، تا قومى را انذار كنى، كه پدرانِ آنها انذار نشدند، و به همين دليل آنها در غفلت فرو رفته‌اند» «لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ». «١»

مسلماً منظور از اين قوم، همان مشركان عرب مى‌باشد، و اگر گفته شود، به اعتقاد ما هيچ امتى بدون انذاركننده نبوده، و زمين هرگز از حجت خدا خالى نخواهد شد، به علاوه در آيه ٢٤ سوره «فاطر» خوانديم: وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ: «هيچ امتى نبود مگر اين كه بيم‌دهنده‌اى در آنها وجود داشت».
در پاسخ مى‌گوئيم: منظور از آيه مورد بحث، انذاركننده آشكار و پيامبر