تفسير:
هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نخواهد كشيد
در تعقيب دعوت مؤكدى كه در آيات گذشته به سوى توحيد و مبارزه با هر گونه شرك و بت پرستى آمده بود، ممكن است اين توهم براى بعضى پيش آيد كه: خداوند چه نيازى به پرستش ما دارد كه اين همه اصرار و تأكيد مى‌كند؟ لذا در آيات مورد بحث، براى بيان اين حقيقت كه ما نيازمند به عبادت او هستيم، نه او نيازمند به عبادت ما، مى‌فرمايد: «اى مردم! شما نيازمند به خدا هستيد و او از هر نظر بى‌نياز و شايسته حمد و ستايش است» «يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ».
چه سخن مهم و پر ارزشى، كه موقعيت ما را در عرصه عالم هستى در برابر هستى بخش، روشن مى‌سازد، و بسيارى از معماها را مى‌گشايد، و به سؤالات زيادى پاسخ مى‌گويد.
آرى، بى‌نياز حقيقى و قائم بالذات در تمام عالم هستى، يكى است، و او خدا است، همه انسانها، بلكه همه موجودات سر تا پا نيازند و فقير و وابسته به آن وجود مستقل كه اگر لحظه‌اى ارتباطشان قطع شود هيچ‌اند و پوچ.
همان گونه كه او بى‌نياز مطلق است، انسانها فقر مطلقند، و همان گونه كه او قائم به ذات است، مخلوقات همه قائم به او هستند، چرا كه او وجودى است بى نهايت از هر نظر، و واجب الوجود در ذات و صفات.
با اين حال، او چه نيازى به عبادت ما ممكن است داشته باشد؟، اين ما هستيم كه از طريق عبادت و اطاعت او، راه تكامل را مى‌پيمائيم، و به آن مبدأ بى‌پايان فيض در پرتو عبوديتش لحظه، به لحظه نزديكتر مى‌شويم، و از انوار ذات و صفاتش بهره مى‌گيريم.