٥١ وَ لَوْ تَرى‌ إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ
٥٢ وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ وَ أَنّى‌ لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
٥٣ وَ قَدْ كَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ وَ يَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
٥٤ وَ حِيلَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ ما يَشْتَهُونَ كَما فُعِلَ بِأَشْياعِهِمْ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ
ترجمه:
٥١- اگر ببينى هنگامى كه فريادشان بلند مى‌شود، اما نمى‌توانند (از عذاب الهى) بگريزند، و آنها را از جاى نزديكى مى‌گيرند (تعجب خواهى كرد)!
٥٢- و مى‌گويند: «به حق ايمان آورديم»! ولى چگونه مى‌توانند از فاصله دور به آن دسترسى پيدا كنند؟!
٥٣- آنها پيش از اين (كه در نهايت آزادى بودند) به آن كافر شدند و دورا دور، و غايبانه (و بدون آگاهى) نسبتهاى ناروا مى‌دادند.
٥٤- (سرانجام) ميان آنها و خواسته‌هايشان جدائى افكنده شد، همان گونه كه با پيروان (و هم مسلكان) آنها از قبل عمل شد، چرا كه آنها در شك و ترديد بودند!
تفسير:
آنها راه فرار ندارند
در آيات مورد بحث، كه آخرين آيات سوره «سبأ» است، با توجه به بحثهائى كه پيرامون مشركان لجوج در آيات پيشين گذشت، روى سخن را بار ديگر به