مختلف، مورد استفاده قرار گيرد.
و سوم، نيروى فعال كار، كه بتواند از آن مواد بهره‌گيرى كافى كند، و كيفيت لازم را به آنها بدهد، و نيازهاى مختلف كشور را از اين نظر بر طرف سازد.
و مى‌بينيم: خداوند هر سه عامل را، در اختيار «سليمان» عليه السلام قرار داده بود، و او نيز به نحو احسن، براى رفاه مردم و عمران و آبادانى و امنيت از آنها بهره مى‌گرفت.
اين موضوع، اختصاص به عصر «سليمان» عليه السلام و حكومت او ندارد، و توجه به آن، امروز و فردا و اينجا و همه جا، براى اداره صحيح كشورها ضرورت دارد.
*** در آيه بعد، به بخشى از كارهاى مهم توليدى گروه «جنّ» كه به فرمان سليمان انجام مى‌دادند، اشاره كرده، چنين مى‌گويد:
«سليمان هر چه مى‌خواست از معبدها، و تمثالها، و ظرفهاى بزرگ غذا كه همچون حوض‌هاى بزرگ بود، و ديگهاى عظيم ثابت، براى او تهيه مى‌كردند» «يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ مَحارِيبَ وَ تَماثِيلَ وَ جِفانٍ كَالْجَوابِ وَ قُدُورٍ راسِياتٍ».
كه بخشى از آنها مربوط به مسائل معنوى و عبادى بود، و بخشى با نيازهاى جسمانى انسانها، و جمعيت عظيم لشكريان و كارگزارانش، تناسب داشت.
«مَحارِيب» جمع «محراب» در لغت به معنى «عبادتگاه» يا «قصر و ساختمان بزرگى» است، كه به منظور معبد ساخته مى‌شود.
گاهى، نيز به قسمت صدر مجلس، يا صدر مسجد، و معبد، نيز اطلاق مى‌شود، آنچه امروز به آن محراب مى‌گويند: همان محل امام جماعت است، و در حقيقت تعبير و معنى تازه‌اى است كه از ريشه اصلى گرفته شده است.
به هر حال، از آنجا كه اين واژه از ماده «حرب» به معنى جنگ است، علت