كنند، و چه كسانى عضو آن حزب باشند؟
ولى، به هر حال، طبيعى است كه شيطان، حزب خود را به كجا دعوت مى‌كند؟ به آلودگى و گناه، به پليديهاى شهوات، به شرك و طغيان و ستم، و سرانجام به آتش جهنم. «١»
شرح بيشتر، پيرامون ويژگيهاى «حزب اللّه» و «حزب الشيطان» را به خواست خدا در ذيل آيه ٢٢ سوره «مجادله» خواهيم گفت.
*** در آخرين آيه مورد بحث، سرانجامِ كار «حزب اللّه» و عاقبت دردناك «حزب شيطان» را اين چنين بيان مى‌كند: «كسانى كه كافر شدند، عذاب دردناك از آن آنهاست، و كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند مغفرت و پاداش بزرگ دارند» «الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ».
قابل توجه اين كه: در آيه فوق، در مورد «استحقاق عذاب» تنها به مسأله «كفر» قناعت مى‌كند، ولى در مسأله «مغفرت و اجر كبير» «ايمان» را كافى نمى‌شمرد، بلكه «عمل صالح» را نيز بر آن مى‌افزايد، چرا كه كفر، به تنهائى مايه خلود در عذاب است، ولى ايمان بدون عمل، داراى پاداش نخواهد بود، بلكه «ايمان و عمل» از يك نظر، متلازم و قرين يكديگرند. «٢»
در پايان آيه فوق، اول سخن از مغفرت است، سپس از اجر كبير، چرا كه «مغفرت» در حقيقت مؤمنان را ابتدا شستشو مى‌دهد، سپس آماده پذيرش «اجر كبير» مى‌كند، و به اصطلاح، اولى «تخليه» است، دومى «تحليه».
***