زيرا حساب پيامبر صلى الله عليه و آله و مردان خدا، از ديگران جدا است، آنها همانند «شهداء» (بلكه در صف مقدم بر آنان) قرار دارند، و زندگان جاويدند، و به مصداق: أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ: «از روزيهاى پروردگار بهره مى‌گيرند» و به فرمان خداوند، ارتباط خود را با اين جهان حفظ مى‌كنند، همان گونه كه در اين جهان مى‌توانند با مردگان- همچون كشتگان «بدر»- ارتباط برقرار سازند.
روى همين جهت، در روايات فراوانى كه در كتب اهل سنت و شيعه آمده است، مى‌خوانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام سخن كسانى را كه از دور و نزديك بر آنها سلام مى‌فرستند، مى‌شنوند، و به آنها پاسخ مى‌گويند، و حتى اعمال امت را بر آنها عرضه مى‌دارند. «١»
قابل توجه اين كه: ما مأموريم در تشهد نماز سلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله بفرستيم، و اين اعتقاد همه مسلمين، اعم از شيعه و اهل سنت است، چگونه ممكن است او را مخاطب سازيم، به چيزى كه هرگز آن را نمى‌شنود؟!
در روايات متعددى، در «صحيح مسلم» از «ابو سعيد خدرى» و «ابو هريره» از شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود: لَقِّنُوا مَوْتاكُمْ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ:
«مردگان خود را تلقين لا اله الا اللّه كنيد». «٢»
در «نهج البلاغه» نيز، به مسأله بر قرار ساختن ارتباط با ارواح مردگان اشاره شده، كه على عليه السلام با ارواح مؤمنانى كه در قبرستان پشت «كوفه» بودند سخن گفت. «٣»
*** ٣- تنوع تعبيرات، بخشى از فصاحت است
در تشبيهات چهارگانه‌اى كه در آيات فوق آمده، تعبيرات كاملًا متفاوتى