رقم مى‌زنند؟ و چگونه تاريخى از آنها در جهان يادگار مى‌ماند؟!
به همين دليل، بلافاصله مى‌گويد: «هر كس كافر شود كفر او به زيان خودش خواهد بود» «فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ».
«و كفر كافران در نزد پروردگارشان، چيزى جز خشم و غضب نمى‌افزايد» «وَ لايَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلَّا مَقْتاً».
و به هر حال «كفرشان چيزى جز زيان و خسران به آنان نمى‌افزايد» «وَ لايَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ إِلَّا خَساراً».
در حقيقت دو جمله اخير، تفسيرى است بر جمله «مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ»؛ زيرا اين جمله مى‌گويد: كفر انسان، تنها به زيان خود او تمام مىشود، سپس دو دليل براى اين مسأله اقامه مى‌كند:
نخست اين كه: اين كفران و بى‌ايمانى در نزد پروردگار آنها، كه بخشنده همه نعمتها است چيزى جز خشم و غضب به بار نمى‌آورد.
ديگر اين كه: علاوه بر خشم الهى، اين كفر چيزى جز زيان بر آنها نمى‌افزايد سرمايه عمر و هستى خويش را از كف مى‌دهند، و شقاوت و انحطاط و تاريكى و ظلمت را براى خود مى‌خرند، چه زيانى از اين بالاتر؟!
و هر يك از اين دو دليل، براى محكوم ساختن اين روش نادرست كافى است.
تكرار «لايَزِيد» (نمى‌افزايد) آن هم به صورت فعل مضارع كه دليل بر استمرار است، اشاره‌اى به اين حقيقت است كه:
انسان طبعاً در جستجوى افزايش و زياده است، اگر در مسير توحيد قرار گيرد، افزايش سعادت و كمال خواهد داشت، و اگر در مسير كفر گام نهد، افزايش خشم و غضب پروردگار و زيان و خسران نصيبش خواهد شد.