«و كسى كه چنين است او را بشارت به مغفرت و پاداش پر ارزش ده» «فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ».
*** در اينجا به چند نكته بايد توجه داشت:
١- در اين آيه، دو وصف براى كسانى كه «انذار» و «اندرز» پيامبر صلى الله عليه و آله در آنها مؤثر است ذكر شده: پيروى از «ذكر»، و «خشيت از خداوند در پنهان»، البته منظور از بيان اين دو وصف، همان آمادگى و جنبه «بالقوه» آن است، يعنى انذار تنها در كسانى مؤثر واقع مى‌شود كه گوش شنوا و قلب آماده دارند، انذار در آنها دو اثر مى‌گذارد: نخست پيروى از ذكر و قرآن، و ديگر احساس ترس در برابر پروردگار و مسئوليتها.
و به تعبير ديگر، اين دو حالت، بالقوه در آنها وجود دارد، اما بعد از انذار به فعليت مى‌رسد، بر خلاف كوردلان لجوج و غافل، كه هرگز نه گوش شنوا دارند نه آماده خشيت‌اند.
اين آيه، درست مانند آيات نخستين سوره «بقره» است كه مى‌گويد: ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ: «اين كتاب آسمانى شكى در آن نيست و مايه هدايت پرهيزكاران است».
*** ٢- منظور از «ذكر»، به عقيده بسيارى از مفسران، «قرآن مجيد» است؛ زيرا اين كلمه، به همين صورت كراراً در قرآن، در همين معنى، به كار رفته است. «١»
ولى، مانعى ندارد كه منظور، معنى لغوى آن يعنى هر گونه يادآورى بوده