براى خدا و به خاطر رضاى او انجام شود، آن هم اوج مى‌گيرد، و به آسمان لطف پروردگار عروج مى‌كند، و مايه معراج و تكامل صاحب آن، و برخوردارى از عزت حق مى‌شود.
اين همان چيزى است كه در سوره «ابراهيم» آيات ٢٤ و ٢٥ به آن اشاره شده: أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ* تُؤْتِي أُكُلَها كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّها:
«آيا نديدى خداوند چگونه براى سخن پاكيزه، مثالى زده است؟ همانند درختى پاك كه ريشه آن ثابت و برقرار، و شاخه آن در آسمان افراشته* هر زمان ميوه‌هاى خود را به اذن پروردگارش به مشتاقان مى‌دهد».
از آنچه گفتيم روشن مى‌شود، اين كه: بعضى از مفسران «كلمه طيبه» را به لا إِلهَ إِلَّا اللَّه، و بعضى ديگر به سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ، و بعضى بعد از توحيد محمّد رسول اللّه، و على ولى اللّه و خليفة رسوله، تفسير كرده‌اند، و يا در بعضى از روايات «الْكَلِمُ الطَيِّبُ» و «الْعَمَلُ الصَّالِحُ» به «ولايت اهل بيت» عليهم السلام يا مانند آن تفسير شده، همه، از قبيل بيان مصداقهاى روشن براى آن مفهوم وسيع و گسترده است، و محدوديتى در مفهوم آن ايجاد نمى‌كند، چرا كه هر سخنى كه محتواى پاك و عالى داشته باشد، همه، در اين عنوان جمع است.
به هر حال، همان خداوندى كه به مقتضاى آيه گذشته، زمين مرده را با قطره‌هاى حياتبخش باران زنده مى‌كند، «كلام طيب» و «عمل صالح» را نيز پرورش مى‌دهد، و به جوار قرب و رحمت خود مى‌رساند.
سپس، به نقطه مقابل آن پرداخته، مى‌گويد: «كسانى كه نقشه سوء مى‌كشند، عذاب شديدى براى آنهاست» «وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ».