مى‌كند.
*** لذا در آيه بعد، براى تكميل اين بحث، از حركت ماه و منازل آن كه نظام‌بخش ايام ماه است، سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: «ما براى ماه منزلهائى قرار داديم، و به هنگامى كه اين منزلها را طى كرد، سرانجام به صورت شاخه كهنه قوسى شكل، زرد رنگ خرما، در مى‌آيد»! «وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ».
منظور از «مَنازِلَ» همان منزلگاه‌هاى بيست و هشتگانه‌اى است كه ماه قبل از «محاق» و تاريكى مطلق، طى مى‌كند؛ زيرا هنگامى كه ماه، سى روز تمام باشد، تا شب بيست و هشتم در آسمان قابل رؤيت است، ولى در شب بيست و هشتم به صورت هلال بسيار باريك زرد رنگ، كم نور و كم فروغ در مى‌آيد، و در دو شب باقيمانده قابل رؤيت نيست كه آن را «محاق» مى‌نامند، البته در ماههائى كه بيست و نه روز است، تا شب بيست و هفتم معمولًا ماه در آسمان ديده مى‌شود، و دو شب باقيمانده «محاق» است.
اين منزلگاه‌ها كاملًا دقيق و حساب شده است، به طورى كه منجمان از صدها سال قبل، مى‌توانند طبق محاسبات دقيقى كه دارند، آن را پيش‌بينى كنند!
اين نظام عجيب به زندگى انسانها نظم مى‌بخشد، و يك تقويم طبيعى آسمانى است كه با سواد و بى‌سواد، توانائى خواندن آن را دارد، به طورى كه اگر انسان كمى دقت و ممارست در وضع ماه، در شبهاى مختلف كند، مى‌تواند با نگاه كردن وضع آن، دقيقاً و يا تقريبا بداند آن شب، كدام شب از ماه است (و ما اين امر را آزموده‌ايم).
زيرا در آغاز ماه، نوك‌هاى هلال رو به طرف بالا است، و تدريجاً بر حجم