و در آيات ٤٩ و ٥٠ سوره «واقعه» مى‌خوانيم: قُلْ إِنَّ الأَوَّلِينَ وَ الآخِرِينَ* لَمَجْمُوعُونَ إِلى‌ مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ: «بگو، اولين و آخرين همگى براى وقت روز معينى جمع آورى مى‌شوند».
بنابراين، منظور از جمله «أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ» اين است كه اين افراد بى‌ايمان و ستمگر، نه تنها نمى‌توانند از حوزه قدرت خدا فرار كنند، بلكه خدا آنها را از جائى گرفتار مى‌كند كه، بسيار به آنها نزديك است!
آيا «فرعونيان»، در امواج «نيل» كه سرمايه افتخار آنها بود، دفن نشدند؟ و آيا «قارون» در ميان گنجهايش به زمين فرو نرفت؟ و آيا قوم «سبأ» كه داستانشان در همين سوره آمده، از نزديكترين مكان، يعنى همان سد عظيمى كه قلب آبادى آنها و مايه حيات و حركت آنان بود، گرفتار نگشتند؟ بنابراين، خدا آنها را از نزديكترين مكان گرفتار مى‌سازد، تا بدانند قدرت‌نمائى او را.
بسيارى از پادشاهان ظالم، به وسيله نزديكترين افرادشان به قتل رسيدند و نابود شدند، و بسيارى از قدرتمندان ستمگر از درون خانه‌هايشان آخرين ضربت را خوردند.
و اگر مى‌بينيم، در روايات فراوانى كه از طرق شيعه و اهل سنت، نقل شده، اين آيه بر خروج «سفيانى» (گروهى كه پيرو مكتب ابوسفيانند و تفاله‌هاى عصر جاهليتند و بر ضد طرفداران حق در آستانه قيام مهدى عليه السلام خروج مى‌كنند) و لشكر او تطبيق شده است، كه آنها به هنگام حركت به سوى «مكّه» به قصد تسخير آن، در صحرا گرفتار مى‌شوند، و زمين لرزه شديدى سبب شكافتن زمين و فرو رفتن آنها در آن مى‌شود، در حقيقت بيان يكى از مصاديق «أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ» است، كه آنها از نقطه‌اى كه زير پايشان است گرفتار چنگال عذاب الهى مى‌شوند.