٣١ وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ إِنَّ اللَّهَ بِعِبادِهِ لَخَبِيرٌ بَصِيرٌ
٣٢ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ
ترجمه:
٣١- و آنچه از كتاب به تو وحى كرديم حق است، و تصديق‌كننده و هماهنگ با كتب پيش از آن؛ خداوند نسبت به بندگانش خبير و بيناست!
٣٢- سپس اين كتاب (آسمانى) را به گروهى از بندگان برگزيده خود به ميراث داديم، (اما) از ميان آنها عده‌اى بر خود ستم كردند، و عده‌اى ميانه‌رو بودند، و گروهى به اذن خدا در نيكيها (از همه) پيشى گرفتند، و اين، همان فضيلت بزرگ است.
تفسير:
وارثان حقيقى ميراث انبياء
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از مؤمنان پاكدلى در ميان بود كه آياتِ كتاب الهى را تلاوت مى‌كنند و به كار مى‌بندند، در آيات مورد بحث، از اين كتاب آسمانى و دلائل صدق آن، و همچنين حاملان واقعى كتاب، سخن مى‌گويد، و بحثى را كه در آياتِ پيشين، پيرامون «توحيد» بود، با اين بحث، كه پيرامون «نبوت» است، تكميل مى‌كند.