تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٠
٢٩ إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرّاً وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ
٣٠ لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ
ترجمه:
٢٩- كسانى كه كتاب الهى را تلاوت مىكنند و نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به آنان روزى دادهايم پنهان و آشكار انفاق مىكنند، تجارتى (پر سود و) بىزيان و خالى از كساد را اميد دارند!
٣٠- (آنها اين اعمال صالح را انجام مىدهند) تا خداوند اجر و پاداش كامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بيفزايد كه او آمرزنده و شكرگزار است.
تفسير:
معامله پر سود با پروردگار!
از آنجا كه در آيات گذشته، به مقام «خوف و خشيت» عالمان اشاره شده بود، در آيات مورد بحث به مقام «اميد و رجاء» آنها اشاره مىكند، چرا كه گفتيم:
تنها به وسيله اين دو بال است كه انسان مىتواند، به اوج آسمانِ سعادت پرواز كند، و مسير تكامل را طى نمايد.
نخست مىفرمايد: «كسانى كه كتاب الهى را تلاوت مىكنند، و نماز را بر پا مىدارند، و از آنچه به آنها روزى دادهايم، در پنهان و آشكار انفاق مىكنند، آنها اميد تجارتى دارند كه نابودى و فساد و كساد در آن نيست» «إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرّاً وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ