*** ٥- جمله «فَبَشِّرْهُ» در حقيقت تكميل «انذار» است، زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز انذار مى‌كند، و هنگامى كه پيروى از فرمان خدا و ترس آميخته با عظمت نسبت به او، پيدا شد و اثراتش در «قول» و «فعل» انسان ظاهر گشت، بشارت مى‌دهد.
به چه چيز بشارت مى‌دهد؟ نخست به چيزى كه بيشتر از هر موضوع ديگر فكر انسان را به خود مشغول مى‌دارد، و آن لغزشهائى است كه احياناً از او سر زده، به او بشارت مى‌دهد كه خداى بزرگ همه آنها را بخشوده است، سپس به اجر كريم و پاداش پر ارزش، كه هيچ كس جز خداوند ابعاد آن را نمى‌داند.
جالب اين كه: هم «مغفرت» به صورت نكره ذكر شده و همچنين «اجر كريم» و مى‌دانيم: نكره آوردن در اين گونه موارد، براى بيان عظمت است.
*** ٦- بعضى از مفسران، معتقدند: «فاء» در جمله «فَبَشِّرْهُ» كه براى تفريع است، اشاره به اين مى‌باشد كه: آن دو عمل (پيروى از ذكر، و خشيت از پروردگار) نتيجه‌اش اين دو اثر است: مغفرت، و اجر كريم، كه اولى، از اول سرچشمه مى‌گيرد و دومى از دوم.
*** سپس به تناسب بحثى كه در آيات گذشته، پيرامون اجر و پاداش پر ارزش مؤمنان و پذيرندگان انذارهاى انبياء آمده بود، در آيه بعد به مسأله «معاد و رستاخيز و ثبت و ضبط اعمال براى حساب و جزا» اشاره كرده، مى‌فرمايد: «ما مردگان را زنده مى‌كنيم» «إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى‌».
تكيه روى عنوان «نَحْنُ» (ما) اشاره به اين است كه با قدرت عظيمى كه همه در ما سراغ داريد، ديگر جاى بحث و گفتگو نيست كه چگونه استخوانهاى