آمدند. «١»
بعضى «سبأ» را نام سرزمين «يمن»، يا منطقه‌اى از آن دانسته‌اند، ظاهر قرآن مجيد در داستان «سليمان» و «هدهد» در سوره «نمل» نيز نشان مى‌دهد كه «سبأ» نام مكانى بوده است، آنجا كه مى‌گويد: وَ جِئْتُكَ مِنْ سَبَأٍ بِنَبَأٍ يَقِينٍ: «من از سرزمين سبأ خبر قاطعى براى تو آوردم». «٢»
در حالى كه ظاهر آيه مورد بحث، اين است كه، «سبأ» قومى بوده‌اند، كه در آن منطقه مى‌زيسته‌اند، زيرا ضمير جمع مذكر (هم) به آنها باز گشته است.
ولى منافاتى ميان اين دو تفسير نيست؛ زيرا ممكن است «سبأ» در ابتدا نام كسى بوده، سپس تمام فرزندان و قوم او به آن نام ناميده شده‌اند، و بعد اين اسم به سرزمين آنها نيز اطلاق گرديده.
پس از آن قرآن به شرح اين آيت الهى كه در اختيار قوم سبأ قرار داشت، پرداخته چنين مى‌گويد: «دو باغ (بزرگ) بود از طرف راست و چپ» «جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ».
ماجرا چنين بود كه: قوم سبأ توانستند، با سد عظيمى كه در ميان كوههاى مهم آن ناحيه بر پا سازند، سيلابهاى فراوانى را كه موجب ويرانى مى‌گشت، يا لااقل در بيابانها بيهوده تلف مى‌شد، در پشت آن سد عظيم ذخيره كنند، و با ايجاد دريچه‌هائى در سد، استفاده از آن مخزن عظيم آب را تحت كنترل خود قرار دهند، و به اين ترتيب، سرزمينهاى وسيع و گسترده‌اى را زير كشت در آورند.