سليمان قرار داد.
در اين كه: باد چگونه دستگاه سليمان عليه السلام را (كرسى يا فرش او را) به حركت در مى‌آورد، بر ما روشن نيست، همين قدر مى‌دانيم، هيچ چيز در برابر قدرت خدا مشكل و پيچيده نمى‌باشد، جائى كه انسان بتواند با قدرت ناچيزش بالن‌ها (محفظه‌هائى كه گازهاى سبك در آن مى‌كردند و به آسمان پرواز مى‌كرد، و گاه انسانهائى را نيز با خود مى‌برد) و امروز هواپيماهاى عظيم غول‌پيكر را، با صدها مسافر و وسائل زياد، در اوج آسمانها به حركت در آورد، چگونه حركت دادن بساط سليمان عليه السلام به وسيله باد براى خداوند مشكل است؟
چه عاملى سليمان و دستگاه او را از سقوط و يا فشار هوا، و مشكلات ديگر ناشى از حركت آسمانى حفظ مى‌كرد؟! اين نيز، از مسائلى است كه جزئياتش براى ما روشن نيست، ولى مى‌دانيم، اين گونه خارق عادتها در تاريخ انبياء، فراوان بوده است، هر چند متأسفانه افراد نادان، يا دشمنان دانا، آنها را آميخته با خرافاتى كرده‌اند، كه چهره اصلى اين مسائل را دگرگون و بد نما ساخته، و ما در اين زمينه به همان مقدار كه قرآن اشاره كرده، قناعت مى‌كنيم. «١»
«غُدُوّ» (بر وزن عُلُوّ) به معنى طرف صبح است، در مقابل «رَواح» كه طرف غروب را مى‌گويند، كه حيوانات براى استراحت به جايگاه خود باز مى‌گردند، ولى، از قرائن بر مى‌آيد كه در آيه مورد بحث، «غُدُوّ» به معنى نيم اول روز است، و «رَواح» نيم دوم، و مفهوم آيه اين است كه سليمان عليه السلام از صبح تا به ظهر، با اين مركب راهوار، به اندازه يك ماه مسافران آن زمان راه مى‌رفت و نيم دوم روز، نيز به همين مقدار راه مى‌پيمود.
آن گاه به دومين موهبت الهى، نسبت به «سليمان» عليه السلام اشاره كرده، مى‌گويد: