اينجاست كه فرياد مجرمان بلند مى‌شود و «مى‌گويند: واى بر ما! اين چه كتابى است كه هيچ گناه كوچك و بزرگى نيست، مگر اين كه آن را ثبت و احصا كرده است»؟! (وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لايُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها). «١»

اين، همان كتابى است كه: «نيكوكاران آن را در دست راست دارند و بدكاران در دست چپ». «٢»
دوم كتابى است كه «نامه اعمال امتها» است، و بيانگر خطوط اجتماعى زندگى آنها مى‌باشد چنان كه قرآن مى‌گويد: كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعى‌ إِلى‌ كِتابِها: «روز قيامت هر امتى به نامه اعمالش فرا خوانده مى‌شود». «٣»
و سومين كتاب همان كتاب «نامه جامع و عمومى لوح محفوظ» است كه نه تنها اعمال همه انسانها از اولين و آخرين، بلكه همه حوادث جهان در آن يك جا ثبت است، و گواه ديگرى در آن صحنه بزرگ، بر اعمال آدمى است، و در حقيقت امام و رهبر براى فرشتگان حساب، و ملائكه پاداش و عقاب است. «٤»
*** ٢- همه چيز ثبت مى‌شود حتى ...
در حديث گويا و بيداركننده‌اى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله نَزَلَ بِأَرْضٍ قَرْعاءَ، فَقالَ لِاصْحابِهِ: ائْتُوا بِحَطَبٍ فَقالُوا: يا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ بِأَرْضٍ قَرْعاءَ! ما بِها مِنْ حَطَبٍ قالَ فَلْيَأْتِ كُلُّ إِنْسانٌ بِما قَدَرَ عَلَيْهِ