بيان كند.
به هر حال، هنگامى كه انسان در ميان ظلمت شب غرق مى‌شود، به ياد نور و بركاتش، نور و هيجاناتش، نور و منبع وجودش، مى‌افتد، و با يك مقايسه با «خالق نور و ظلمت» آشنا مى‌گردد.
*** سومين آيتى كه بعد از آيت شب، به آن اشاره شده، آيت نور، روشنائى و آفتاب است، مى‌گويد: «خورشيد نيز براى آنها آيتى است كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است»! «وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها». «١»

اين آيه، به وضوح حركت خورشيد را به طور مستمر، بيان مى‌كند، اما در اين كه: منظور از اين حركت، چيست؟ مفسران بحثهاى فراوان دارند:
گروهى، آن را اشاره، به حركت ظاهرى خورشيد بر گرد زمين مى‌دانند، كه اين حركت تا پايان جهان- كه در حقيقت قرارگاه خورشيد و پايان عمر اوست- ادامه دارد.
بعضى ديگر، آن را اشاره، به ميل شمس در تابستان و زمستان به سوى شمال و جنوب زمين، دانسته‌اند؛ زيرا مى‌دانيم: خورشيد از آغاز بهار از خط اعتدالى به سوى شمال متمايل مى‌شود، و تا مدار ٢٣ درجه شمالى پيش مى‌رود، و از آغاز تابستان، به عقب باز مى‌گردد تا در آغاز پائيز باز به خط اعتدالى مى‌رسد، و همين خط سير را تا آغاز زمستان به سوى جنوب ادامه مى‌دهد، و از آغاز زمستان به سوى خط اعتدال حركت مى‌كند و در آغاز بهار به آن مى‌رسد.
البته، تمام اين حركات، در واقع ناشى از حركت زمين و تمايل محور آن