خارج شويم، در آنجا كه هوا نيست، بال، كوچكترين تأثيرى براى حركت ندارد، و از اين نظر درست مانند سائر اعضاء مى‌باشد.
از اين گذشته، فرشته‌اى كه پاهاى او در اعماق زمين و سر او از برترين آسمان بالاتر است، نيازى به پرواز جسمانى ندارد!
بحث در اين كه: «فرشته» جسم لطيف است يا از مجردات، بحث ديگرى است كه در نكات به خواست خدا به آن اشاره خواهد شد، فعلًا منظور آن است كه بدانيم، بال و پر آنها وسيله فعاليت و حركت و قدرت است، كه قرائن فوق براى اين هدف به قدر كافى گويا است، همان گونه كه در بحث «عرش» و «كرسى» گفتيم، اين دو كلمه گر چه به معنى تختهاى «پايه بلند» و «پايه كوتاه» است، اما مسلماً منظور از آن قدرت پروردگار در ابعاد مختلف جهان مى‌باشد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است: المَلائِكَةُ لايَأْكُلُونَ وَ لايَشْرَبُونَ وَ لايَنْكِحُونَ، وَ إِنَّما يَعِيْشُونَ بِنَسِيمِ الْعَرْشِ: «فرشتگان نه غذا مى‌خورند، نه آب مى‌نوشند، و نه ازدواج مى‌كنند، آنها تنها با نسيم عرش زنده‌اند»!؟. «١»- «٢»
سومين سؤال اين است: آيا جمله: يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ: «هر چه بخواهد بر آفرينش خود مى‌افزايد» اشاره به افزايش بال و پر فرشتگان است، آن گونه كه بعضى از مفسران گفته‌اند، و يا معنى وسيعى دارد كه هم آن را شامل مى‌شود، و هم ساير افزايشهائى كه در آفرينش موجودات صورت مى‌گيرد؟
مطلق بودن جمله از يكسو، و بعضى از روايات اسلامى كه در تفسير آيات فوق وارد شده از سوى ديگر، نشان مى‌دهد كه معنى دوم مناسبتر است.
از جمله، در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله آمده است: در تفسير اين