«انذارها» مى‌پردازد، تا دو عامل خوف و رجاء را كه انگيزه حركت تكاملى است تقويت كند، چرا كه انسان به مقتضاى حب ذات، تحت تأثير غريزه «جلب منفعت» و «دفع ضرر» است، لذا در تعقيب آيات گذشته، كه از پاداشهاى عظيم و روح‌پرور «مؤمنان پيشى‌گيرنده در خيرات» سخن مى‌گفت، در آيات مورد بحث از مجازات دردناك كافران سخن مى‌گويد.
در اينجا نيز، سخن از مجازاتهاى مادى و معنوى است.
نخست مى‌فرمايد: «آنها كه راه كفر را پيش گرفتند، آتش دوزخ براى آنها است» «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ».
همان گونه كه بهشت دار مقام و سراى جاويدان است، دوزخ نيز، براى اين گروه جايگاه ابدى است.
پس از آن مى‌افزايد: «هرگز فرمان مرگ آنها صادر نمى‌شود تا بميرند» و از اين رنج و الم رهائى يابند «لايُقْضى‌ عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا». «١»

با اين كه: آن آتش سوزان و آن همه عذاب دردناك هر لحظه مى‌تواند آنها را به كام مرگ فرو برد، ولى چون فرمان خداوند كه همه چيز- و از جمله مرگ و حيات- به دست او است صادر نشده، نمى‌ميرند، بايد زنده بمانند تا عذاب الهى را بچشند.
مرگ براى اين گونه اشخاص، يك دريچه نجات است، اما با جمله گذشته اين دريچه بسته شده، باقى مى‌ماند دريچه ديگر و آن اين كه، زنده بمانند و مجازاتشان تدريجاً تخفيف يابد، و يا تحمل آنها را بيفزايد، تا نتيجه آن تخفيف درد و رنج باشد، اين دريچه را نيز با جمله ديگرى مى‌بندد و مى‌گويد: «چيزى از عذاب دوزخ از آنها تخفيف داده نخواهد شد» «وَ لايُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها».