آيه بعد، چيزى را كه سوگند آيه قبل، به خاطر آن بوده است، بازگو مى‌كند، مى‌فرمايد: «مسلماً تو از رسولان خداوند هستى» «إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ».
*** «رسالتى كه توأم با حقيقت است، و بودن تو بر صراط مستقيم» «عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ». «١»

*** سپس، مى‌افزايد: «اين قرآنى است كه از ناحيه خداوند عزيز و رحيم نازل شده» «تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ». «٢»

تكيه روى «عزيز بودن» خداوند، براى بيان قدرت او، بر چنين كتاب بزرگ شكست‌ناپذيرى است كه در تمام طول اعصار و قرون، به صورت يك معجزه جاويدان باقى مى‌ماند، و هيچ قدرتى نمى‌تواند، عظمت آن را از صفحه دلها محو كند.
و تكيه روى «رحيميت» خداوند، براى بيان اين حقيقت است كه: رحمت او ايجاب كرده، چنين نعمت بزرگى را در اختيار انسانها بگذارد.
بعضى از مفسران، اين دو توصيف را براى بيان دو نوع عكس العمل متفاوت مى‌دانند كه، ممكن است مردم در برابر نزول اين كتاب آسمانى و فرستادن اين رسول نشان دهند: