پروردگار مى‌نگرند، و برترين لذت را از اين تماشا مى‌برند.
ولى ظاهراً جمله مزبور، معنى وسيعى دارد كه، هم محتواى حديث را شامل مى‌شود، و هم مواهب ناشناخته ديگر را.
جمله «إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ» نشان مى‌دهد: نخستين لطف پروردگار در حق آنها همان آمرزش گناهان و لغزش‌هائى است كه احياناً از آنها سر زده، چرا كه بيشترين نگرانى انسان، نگرانى از اين ناحيه است.
بعد از آن كه از اين نظر آسوده خاطر شدند، آنها را مشمول «شكر» خود قرار مى‌دهد، يعنى از اعمالشان تشكر مى‌كند، و برترين جزا را به آنها مى‌بخشد.
در تفسير «مجمع البيان» ضرب المثل جالبى- در اينجا از عرب- نقل شده كه مى‌گويند: أَشْكَرُ مِنْ بَرْوَقَة: «فلان كس از درخت بروقه «١»
سپاسگزارتر است» و اين اشاره به درخت كوچكى است كه در سرزمين «عربستان» وجود داشته، و اعتقاد اعراب اين بوده، هنگامى كه ابر بر سر آن سايه مى‌افكند، به زودى سبز مى‌شود، و برگ بيرون مى‌آورد، بى‌آن كه ابر ببارد!، و اين ضرب المثلى است براى نهايت سپاسگزارى، كه در برابر كمترين خدمت بزرگترين پاداش را بدهند. «٢»
البته خالق چنين درختى از آن هم سپاسگزارتر و بخشنده‌تر است.
*** نكته:
شرايط عجيب اين تجارت
جالب اين كه، در بسيارى از آيات قرآن، اين جهان به تجارتخانه‌اى تشبيه شده، كه تاجران آن، انسانها، مشترى پروردگار بزرگ، متاع آن عمل صالح، و بها