تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨
*** ١٥ يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ
١٦ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ
١٧ وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ
١٨ وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى حِمْلِها لايُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ مَنْ تَزَكّى فَإِنَّما يَتَزَكّى لِنَفْسِهِ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ
ترجمه:
١٥- اى مردم! شما (همگى) نيازمند به خدائيد؛ تنها خداوند است كه بىنياز و شايسته هرگونه حمد و ستايش است!
١٦- اگر بخواهد شما را مىبرد و خلق جديدى مىآورد.
١٧- و اين براى خداوند مشكل نيست!
١٨- هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را بر دوش نمىكشد؛ و اگر شخص سنگين بارى ديگرى را براى حمل گناه خود بخواند، چيزى از آن را بر دوش نخواهد گرفت، هر چند از نزديكان او باشد. تو فقط كسانى را بيم مىدهى كه از پروردگار خود در پنهانى مىترسند و نماز را بر پا مىدارند؛ و هر كس پاكى (و تقوا) پيشه كند، نتيجه آن به خودش باز مىگردد؛ و بازگشت (همگان) به سوى خداست!