تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٩
٢٢ قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ لايَمْلِكُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِى السَّماواتِ وَ لا فِى الأَرْضِ وَ ما لَهُمْ فِيهِما مِنْ شِرْكٍ وَ ما لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ
٢٣ وَ لاتَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتّى إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قالُوا ما ذا قالَ رَبُّكُمْ قالُوا الْحَقَّ وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ
٢٤ قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَ إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلى هُدىً أَوْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
٢٥ قُلْ لاتُسْئَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنا وَ لانُسْئَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ
٢٦ قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنا رَبُّنا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ
٢٧ قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكاءَ كَلَّا بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
ترجمه:
٢٢- بگو: «كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مىپنداريد بخوانيد! (آنها هرگز گرهى از كار شما نمىگشايند، چرا كه) آنها به اندازه ذرهاى در آسمانها و زمين مالك نيستند، و نه در (خلقت و مالكيت) آنها شريكند، و نه ياور او (در آفرينش) بودند.
٢٣- هيچ شفاعتى نزد او، جز براى كسانى كه اذن داده، سودى ندارد! تا زمانى كه اضطراب از دلهاى آنان زائل گردد (و فرمان از ناحيه او صادر شود؛ مجرمان به شفيعان) مىگويند: «پروردگارتان چه دستورى داده»؟ مىگويند: «حق را (بيان كرد و اجازه شفاعت درباره مستحقان داد)؛ و او است بلند مقام و بزرگ مرتبه»!