تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٥
٢٠ وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
٢١ وَ ما كانَ لَهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُلْطانٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُؤْمِنُ بِالآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْها فِي شَكٍّ وَ رَبُّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ
ترجمه:
٢٠- (آرى) به يقين، ابليس گمان خود را درباره آنها محقق يافت كه همگى از او پيروى كردند جز گروه اندكى از مؤمنان!
٢١- او سلطه بر آنان نداشت جز براى اين كه مؤمنان به آخرت را از آنها كه در شك هستند باز شناسيم؛ و پروردگار تو، نگاهبان همه چيز است.
تفسير:
هيچ كس مجبور به پيروى وسوسههاى شيطان نيست!
اين آيات، در حقيقت يك نوع نتيجهگيرى كلى از داستان قوم «سبأ» است كه در آيات گذشته آمده بود، و ديديم: چگونه آنها بر اثر تسليم در برابر هواى نفس، و وسوسههاى شيطان، گرفتار آن همه بدبختى و ناكامى شدند.
در نخستين آيه مىفرمايد: «به يقين ابليس گمان خود را درباره آنها (و هر جمعيتى كه از ابليس پيروى كنند) محقق يافت»! «وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ».
«آنان همگى از او پيروى كردند، جز گروه اندكى از مؤمنان» «فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ».
يا به تعبير ديگر، پيشبينى «ابليس» كه بعد از سرپيچى از سجده، براى