١٨ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ
١٩ فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
ترجمه:
١٨- و ميان آنها و شهرهائى كه بركت داده بوديم، آباديهاى آشكارى قرار داديم؛ و سفر در ميان آنها را به طور متناسب (با فاصله نزديك) مقرّر داشتيم (و به آنان گفتيم:) شبها و روزها در اين آباديها با ايمنى سفر كنيد.
١٩- ولى گفتند: «پروردگارا! ميان سفرهاى ما دورى بيفكن» آنها به خويشتن ستم كردند؛ و ما آنان را داستانهائى (براى عبرت ديگران) قرار داديم و جمعيتشان را متلاشى ساختيم؛ در اين ماجرا، نشانه‌هاى عبرتى براى هر صابر شكرگزار است.
تفسير:
چنان آنها را متلاشى كرديم كه ضرب المثل شدند!
در اين آيات، به شرح و تفصيل بيشترى پيرامون قوم «سبأ» مى‌پردازد، و مجازات آنها را نيز مشروح‌تر بيان مى‌كند، به گونه‌اى كه براى هر شنونده درسى است بسيار مهم و آموزنده.
مى‌فرمايد: سرزمين آنها را تا آن حد آباد كرديم، كه نه تنها شهرهايشان را غرق نعمت ساختيم، بلكه: «ميان آنها و شهرهائى كه بركت داده بوديم،