تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١١
گاه، زندگى و مرگ گياهان، و رستاخيز آنها را كه همه سال با چشم مىبينيم مجسم كرده و در پايان آن مىگويد: رستاخيز شما نيز همين گونه است: وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ ...* وَ أَحْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُرُوجُ: «ما از آسمان آب پر بركتى فرستاديم و به وسيله آن باغهاى سر سبز رويانديم و دانههاى درو شده ...* و به وسيله آن سرزمين مردهاى را زنده كرديم، رستاخيز (شما) نيز همين گونه است»؟. «١»
در جاى ديگر، مىگويد: وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنا بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ النُّشُورُ: «خداوند همان كسى است، كه بادها را فرستاد، تا ابرها را به حركت در آورند، و آن را به سوى سرزمين مرده رانديم، و به وسيله آن زمين را بعد از مرگش، حيات بخشيديم، رستاخيز نيز چنين است»!. «٢»
گاه، مسأله قدرت خداوند را در آفرينش آسمانها و زمين مطرح كرده مىگويد: «آيا نمىدانند خداوندى كه آسمانها و زمين را آفريد و از آفرينش آنها خسته نشد، قادر است كه مردگان را زنده كند؟، آرى او بر هر چيز تواناست» (أَ وَ لَمْيَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ وَ لَمْيَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى بَلى إِنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ). «٣»
و گاه، رستاخيز انرژيها و بيرون پريدن آتش از درون درخت سبز را به عنوان نمونهاى از قدرت او، و قرار گرفتن آتش در دل آب، مطرح كرده، مىگويد: الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الأَخْضَرِ ناراً: «آن خدائى مردگان را لباس