ترازوهاى عدالت را در روز قيامت بر پا مى‌كنيم». «١»
و نيز مى‌فرمايد: وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ: «در روز قيامت در ميان آنها به عدالت حكم مى‌شود و ظلم و ستمى بر آنها نخواهد شد». «٢»
ج- برهان هدف
بر خلاف پندار ماديين، در جهان بينى الهى، براى آفرينش انسان هدفى بوده است كه در تعبيرات فلسفى از آن به تكامل، و در لسان قرآن و حديث، گاهى از آن به «قرب به خدا» و يا «عبادت و بندگى» تعبير شده است: وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ: «من جنّ و انس را نيافريدم مگر به اين منظور كه مرا پرستش كنند» (و در سايه عبادت و بندگى، كامل شوند و به حريم قرب من راه يابند). «٣»
آيا اگر، مرگ پايان همه چيز باشد، اين هدف بزرگ تأمين مى‌گردد؟
بدون شك پاسخ اين سؤال منفى است.
بايد جهانى بعد از اين جهان باشد، و خط تكامل انسان در آن ادامه يابد، و محصول اين مزرعه را در آنجا درو كند، و حتى- چنان كه در جاى ديگر گفته‌ايم- در جهان ديگر نيز اين سير ادامه يابد، تا هدف نهائى تأمين شده باشد.
خلاصه اين كه: تأمين هدف آفرينش، بدون پذيرش معاد، ممكن نيست، و اگر ارتباط اين زندگى را از جهان پس از مرگ قطع كنيم، همه چيز، شكل معمّا به خود مى‌گيرد و پاسخى براى چراها نخواهيم داشت.