در آيات ديگرى از قرآن، همين معنى با تعبيرهاى ديگر آمده است مانند آيه ١١٧ سوره «بقره»: وَ إِذا قَضى‌ أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ: «هنگامى كه قضا و حكم او به چيزى تعلق گيرد، تنها به او مى‌گويد: موجود باش! او نيز بلافاصله موجود مى‌شود».
و مانند آيه ٤٠ سوره «نحل»: إِنَّما قَوْلُنا لِشَيْ‌ءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ: «سخن ما براى چيزى كه مى‌خواهيم ايجاد شود، همين است كه مى‌گوئيم: موجود باش! بلافاصله موجود مى‌شود». «١»
*** آخرين آيه مورد بحث، كه آخرين آيه سوره «يس» است به صورت يك نتيجه‌گيرى كلى در مسأله مبدأ و معاد اين بحث را به طرز زيبائى پايان مى‌دهد، مى‌گويد: «پس منزه است خداوندى كه ملكوت همه چيز، در دست قدرت او است و همه شما به سوى او باز مى‌گرديد» «فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ».
با توجه به اين كه: «مَلَكُوت» از ريشه «ملك» (بر وزن حكم) به معنى «حكومت و مالكيت» است و اضافه «واو» و «ت» به آن براى تأكيد و مبالغه مى‌باشد، مفهوم آيه چنين مى‌شود:
حاكميت و مالكيت بى قيد و شرط همه چيز، به دست قدرت خدا است، و چنين خداوندى از هر گونه عجز و ناتوانى، منزّه و مبرّا است، و در اين صورت، احياء مردگان، و پوشيدن لباس حيات بر استخوانهاى پوسيده، و خاكهاى پراكنده، مشكلى براى او ايجاد نخواهد كرد، چون چنين است، به طور يقين همه شما به