به هر حال، بعد از نعمت آرامش خاطر، كه خميرمايه همه نعمتها، و شرط استفاده از همه مواهب است، به شرح نعمتهاى ديگر پرداخته، چنين مى‌گويد:
«آنها و همسرانشان در سايه‌هاى لذت بخش، بر تختها، در خلوتگاه‌ها تكيه كرده‌اند» «هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ فِي ظِلالٍ عَلَى الأَرائِكِ مُتَّكِؤُنَ». «١»

«أَزْواج» به معنى همسران بهشتى، و يا همسران با ايمانى است كه در اين دنيا داشتند و اين كه: بعضى احتمال داده‌اند، به معنى همطرازان بوده باشد (مانند آيه ٢٢ سوره «صافات»: أُحْشُرُوا الَّذِينَ ظلَمُوا وَ أَزْواجَهُمْ: «ظالمان و هم‌طرازانشان را محشور كنيد») در اينجا بسيار بعيد به نظر مى‌رسد، به خصوص اين كه: «أَرائِك» جمع «اريكه» طبق گفته جمع كثيرى از مفسران، و ارباب لغت به معنى تختهائى است كه در حجله‌گاه مى‌باشد. «٢»
تعبير به «ظلال» (سايه‌ها) اشاره به سايه‌هاى درختان بهشتى است كه تختهاى بهشتيان در لابلاى آن قرار گرفته، و يا سايه قصرهاى بهشتى است و همه اينها نشان مى‌دهد: در آنجا نيز آفتابى وجود دارد ولى نه آفتابى آزاردهنده، آرى، آنها در سايه مطبوع درختان بهشتى، نشاط و سرور ديگرى دارند.
*** علاوه بر اين، «براى آنها ميوه بسيار لذت بخشى است، و هر چه بخواهند در اختيار آنها خواهد بود» «لَهُمْ فِيها فاكِهَةٌ وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ».
از آيات ديگر قرآن به خوبى استفاده مى‌شود: غذاى بهشتيان تنها ميوه نيست، ولى تعبير آيه فوق نشان مى‌دهد كه ميوه، آن هم ميوه‌هاى مخصوصى كه با ميوه‌هاى اين جهان بسيار متفاوت است برترين غذاى بهشتى است، و حتى در