مى‌شوند، زنده كردن مردگان نيز براى خدا همين گونه، ساده و سريع است!
«أَجْداث» جمع «جدث» (بر وزن قفس) به معنى «قبر» است، اين تعبير نشان مى‌دهد كه: معاد، علاوه بر جنبه روحانى، جنبه جسمانى نيز دارد، و از همان مواد قبلى، جسم جديد ساخته، و پرداخته مى‌شود.
تعبير به «نُفِخَ» (دميده شد)، به صورت فعل ماضى به خاطر آن است كه:
عرب معمولًا مسائل مسلم آينده را به صورت فعل ماضى بيان مى‌كند، اشاره به اين كه: هيچ گونه شك و ترديدى در آن راه ندارد، گوئى قبلًا رخ داده است.
«يَنْسِلُون» از ماده «نسل» (بر وزن فصل) به معنى راه رفتن سريع است، «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: اين كلمه در اصل، به معنى جدا شدن از چيزى است، و اين كه: به فرزندان انسان «نسل» گفته مى‌شود به خاطر آنست كه از پدر و مادر جدا شده‌اند، (بنابراين، هنگامى كه انسان با سرعت دور مى‌شود و جدا مى‌گردد اين تعبير در آن به كار مى‌رود).
تعبير به «رَبِّهِم» (پروردگارشان) گويا اشاره به اين است: «ربوبيت» و «مالكيت» و تربيت خداوند ايجاب مى‌كند كه، حساب و كتاب و معادى در كار باشد.
به هر حال، از آيات قرآن به خوبى استفاده مى‌شود: پايان اين جهان و آغاز جهان ديگر، هر دو با يك جنبش انقلابى و ناگهانى صورت مى‌گيرد، و از هر كدام از آنها به «نفخه صور» (دميدن در شيپور) تعبير شده است كه شرح كامل آن به خواست خداوند در سوره «زمر» ذيل آيه ٦٨ خواهد آمد.
*** سپس، مى‌افزايد: «در اين هنگام، منكران رستاخيز و معاد مى‌گويند: اى واى بر ما! چه كسى ما را از خوابگاه‌مان برانگيخت»؟! «قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ