روز، و همچنين زمين و بركات زمين بود، و در آيات مورد بحث، سخن از درياها و بخشى از نعمتها و مواهب دريا يعنى حركت كشتيهاى تجارى و مسافربرى بر صحنه آنها مى‌باشد.
به علاوه، حركت اين كشتيها در دل اقيانوسها بى‌شباهت به حركت كواكب آسمان در اقيانوس فضا نيست.
لذا نخست، مى‌فرمايد: «اين نيز براى آنها آيت و نشانه‌اى است از عظمت پروردگار كه ما فرزندانشان را در كشتيهائى كه مملو از وسائل زندگى است حمل كرديم» «وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ».
ضمير «لَهُمْ» نه تنها به مشركان «مكّه»، بلكه به همه عباد و بندگان خدا، باز مى‌گردد، كه در آيات گذشته از آنها سخن در ميان بود.
«ذُرِيّه» چنان كه «راغب» در «مفردات» آورده: در اصل، به معنى فرزندان كوچك است هر چند، گاهى در تعبيرات متعارف، به همه فرزندان، اعم از كوچك و بزرگ، اطلاق مى‌شود، اين كلمه، هم به معنى مفرد استعمال مى‌شود، و هم معنى جمع.
و اين كه: مى‌گويد: ما فرزندان آنها (يا فرزندان كوچك آنها را) بر اين كشتيها حمل كرديم بى‌آن كه از خودشان سخنى بگويد، شايد به اين مناسبت است كه فرزندان، نياز بيشترى به اين مركب راهوار، دارند؛ چرا كه بزرگترها براى پياده‌روى، و پيمودن سواحل درياها آماده‌ترند.
از اين گذشته، اين تعبير، براى تحريك عواطف آنها مناسبتر مى‌باشد.
تعبير به «مَشْحُون» (پر) اشاره به اين است كه: نه تنها خودشان بر كشتى سوار مى‌شوند، بلكه مال التجاره و وسائل مورد نياز آنها، نيز با آن حمل و نقل مى‌گردد.
و اين كه: بعضى «فُلك» را در آيه فوق، به خصوصِ كشتى «نوح» تفسير