٤١ وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ
٤٢ وَ خَلَقْنا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ ما يَرْكَبُونَ
٤٣ وَ إِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلا صَرِيخَ لَهُمْ وَ لا هُمْ يُنْقَذُونَ
٤٤ إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَ مَتاعاً إِلى‌ حِينٍ
ترجمه:
٤١- نشانه‌اى (ديگر از عظمت پروردگار) براى آنان اين است كه ما فرزندانشان را در كشتيهائى پر (از وسائل و بارها) حمل كرديم.
٤٢- و براى آنها مركبهاى ديگرى همانند آن آفريديم.
٤٣- و اگر بخواهيم غرقشان مى‌كنيم به طورى كه نه فريادرسى داشته باشند، و نه نجات داده شوند!
٤٤- مگر اين كه رحمت ما (شامل آنان شود)، و تا زمان معينى از اين زندگى بهره گيرند.
تفسير:
حركت كشتيها در درياها نيز آيتى است
گر چه بعضى از مفسران مانند «قرطبى» نخستين آيه مورد بحث را از پيچيده‌ترين آيات اين سوره، شمرده، ولى دقت در اين آيات و پيوندشان با آيات قبل نشان مى‌دهد، پيچيدگى خاصى در تفسير اين آيات نيست؛ زيرا در آيات پيشين سخن از نشانه‌هاى پروردگار، در آفرينش آفتاب و ماه و شب و