٣٧ وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ
٣٨ وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ
٣٩ وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ
٤٠ لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ
ترجمه:
٣٧- شب (نيز) براى آنها نشانه‌اى است (از عظمت خدا)؛ ما روز را از آن بر مى‌گيريم، ناگهان تاريكى آنان را فرا مى‌گيرد.
٣٨- و خورشيد (نيز براى آنها آيتى است) كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است؛ اين تقدير خداوند قادر و داناست.
٣٩- و براى ماه منزلگاههائى قرار داديم، سرانجام به صورت «شاخه كهنه قوسى شكل و زرد رنگ خرما» در مى‌آيد.
٤٠- نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پيشى مى‌گيرد؛ و هر كدام در مسير خود شناورند.
تفسير:
هر يك از خورشيد و ماه آيتى هستند
آيات مورد بحث، بخش ديگرى از نشانه‌هاى عظمت خدا را در جهان هستى بيان مى‌كند، و حلقه‌اى ديگر از حلقه‌هاى توحيد را- به دنبال بحثى كه در