فراموشى مى‌سپرند، و به هنگامى كه بر اريكه قدرت مى‌نشينند خدا را بنده نيستند.
در نخستين آيه، مى‌گويد: «ما به داود از فضل خود نعمتى بزرگ بخشيديم» «وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا».
واژه «فضل» مفهوم وسيعى دارد، و تمام مواهبى را كه خدا به «داود» ارزانى داشته، شامل مى‌شود، و ذكر آن به صورت «نكره» دليل بر عظمت آن است.
«داود» پيامبر عليه السلام مشمول مواهب بسيارى،- چه در جنبه معنوى و چه در جنبه مادى- از سوى پروردگار شده بود، كه آيات قرآن گوياى آن است:
در يك جا مى‌گويد: «ما به او و فرزندش علم وافرى داديم، و آنها گفتند: خدا را سپاس، كه ما را بر بسيارى از بندگان مؤمنش فضل و برترى بخشيده است»
(وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى‌ كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ). «١»

در جائى ديگر، مخصوصاً روى آگاهى از سخن گفتن حيوانات تكيه شده، و به عنوان يك فضيلت بزرگ، مطرح گرديده: يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ: «اى مردم سخن گفتن پرندگان به ما تعليم داده شده، و از همه چيز به ما بهره داده، اين فضيلت آشكارى» (از سوى پروردگار است). «٢»
معجزات مختلفى كه در ذيل آيه مورد بحث، از آن سخن به ميان خواهد آمد، بخشى از آن فضائل است، و نيز صوت و آهنگ بسيار زيبا، و قدرت بر قضاوت عادلانه كه در سوره «ص» به آن اشاره شده، بخشى ديگر از اين فضل الهى محسوب مى‌شود، و از همه مهمتر فضيلت نبوت و رسالت بود كه خدا در