عملى روى اين ميوه‌ها به دست مى‌آيد (در تفسير اول «ما» در جمله «ما عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ» نافيه است و در صورت دوم موصوله).
در هر صورت، هدف آن است كه حس حق‌شناسى و شكرگزارى انسانها را تحريك كند تا از طريق شكرگزارى قدم در مرحله معرفت پروردگار بگذارند، كه شكر منعم نخستين گام معرفت كردگار است.
*** آخرين آيه مورد بحث، سخن از تسبيح و تنزيه پروردگار مى‌گويد، خط بطلان بر شرك مشركان كه در آيات گذشته از آن سخن بود، مى‌كشد، و راه توحيد و يكتا پرستى را به همگان نشان مى‌دهد، مى‌فرمايد:
«منزّه است كسى كه تمام زوجها را آفريد، از آنچه زمين مى‌روياند، و از خود آنان، و از آنچه نمى‌دانند»! «سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الأَزْواجَ كُلَّها مِمَّا تُنْبِتُ الأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مِمَّا لايَعْلَمُونَ». «١»

آرى، خداوندى كه اين همه «زوجها» را در پهنه جهان هستى آفريده، علم و قدرتش بى‌انتهاست، عيب و نقصى در وجودش راه ندارد، لذا شريك، و شبيه و نظير براى او نيست، و اگر گروهى سنگ و چوبهاى بى‌جان، و مخلوقات ديگرى را شبيه او شمرده‌اند، از اين نسبتهاى ناروا بر دامان كبريائيش گردى نمى‌نشيند!
بديهى است خداوند، نياز به اين ندارد كه خويشتن را تسبيح و تنزيه كند،