شنيدند، صرف‌نظر كردند و در جاى خود ماندند». «١»
روشن است: آيه، مفهوم وسيع و گسترده‌اى دارد كه هر يك از اين امور، مصداقى از آن است.
آنچه ممكن است در بدو نظر، ناهماهنگ با تفسير فوق تصور شود، رواياتى است از طرق اهل بيت عليهم السلام كه «امام مبين» در آن، به اميرمؤمنان على عليه السلام تفسير شده است.
از جمله در حديثى از امام باقر عليه السلام از پدرش از جدش عليهم السلام نقل شده است كه فرمود: «هنگامى كه اين آيه: «وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ» نازل شد «ابوبكر» و «عمر» برخاستند و عرض كردند: اى پيامبر! آيا منظور از آن «تورات» است؟ فرمود: نه.
عرض كردند: «انجيل» است؟ فرمود: نه.
عرض كردند: منظور «قرآن» است؟ فرمود: نه.
در اين حال امير مؤمنان على عليه السلام به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله آمد، هنگامى كه چشم رسول خدا صلى الله عليه و آله بر او افتاد، فرمود: هُوَ هذا! إِنَّهُ الإِمامُ الَّذِى أَحْصَى اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ فَيْهِ عِلْمَ كُلِّ شَى‌ءٍ: «امام مبين اين مرد است! او است امامى كه خداوند متعال علم همه چيز را در او احصا فرموده»!. «٢»
در تفسير «على بن ابراهيم» از «ابن عباس» از خود اميرمؤمنان عليه السلام نيز نقل شده است كه، فرمود: أَنَا وَ اللَّهِ الإِمامُ الْمُبِيْنُ، أُبَيِّنُ الْحَقَّ مِنَ الْباطِلِ وَرِثْتُهُ منْ رَسُولِ اللَّه: «به خدا سوگند! منم امام مبين، كه حق را از باطل آشكار مى‌سازم،