در احاديث مختلفى نيز، آمده است: اين كلمه يكى از نامهاى پيغمبر گرامى اسلام است. «١»
ديگر اين كه: مخاطب در اينجا انسان است و «سين» اشاره به او است، ولى اين احتمال، با آيات بعد سازگار نيست، زيرا در اين آيات روى سخن تنها به پيامبر صلى الله عليه و آله است.
لذا، در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: يس اسْمُ رَسُولِ اللَّه صلى الله عليه و آله وَ الدَّلِيلُ عَلى‌ ذلِكَ قَولُهُ تَعالى‌ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ: «يس نام رسول خداست و دليل آن اين است كه بعد از آن مى‌فرمايد تو از مرسلين و بر صراط مستقيم هستى». «٢»
*** به دنبال اين حروف مقطعه- همانند بسيارى از سوره‌هائى كه با حروف مقطعه آغاز شده- سخن از قرآن مجيد به ميان مى‌آورد، منتها در اينجا به آن سوگند ياد كرده مى‌گويد: «سوگند به قرآن حكيم» «وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ».
جالب اين كه: «قرآن» را به «حكيم» توصيف مى‌كند، در حالى كه حكمت، معمولًا صفت شخص زنده و عاقل است، گوئى قرآن را موجودى زنده و عاقل و رهبر و پيشوا معرفى مى‌كند كه مى‌تواند درهاى حكمت را به روى انسانها بگشايد، و به صراط مستقيمى كه در آيات بعد، به آن اشاره كرده راهنمائى كند.
البته، خداوند نيازى به سوگند ندارد، ولى سوگندهاى قرآن، همواره داراى دو فايده مهم است: نخست، تأكيد روى مطلب، و ديگر، بيان عظمت چيزى كه به آن سوگند ياد مى‌شود، زيرا هيچ كس به موجودات كم ارزش سوگند ياد نمى‌كند.
***