زمين فرو مى‌بريم، يا قطعه‌هائى از سنگهاى از آسمان را بر آنها فرو مى‌ريزيم؛ در اين نشانه‌اى است (بر قدرت خدا) براى هر بنده توبه‌كار.
تفسير:
عالمان دعوت تو را حق مى دانند
در آيات گذشته، سخن از بى‌خبران كوردلى بود كه، قاطعانه معاد را با آن همه دلائل، انكار مى‌كردند، و سعى در تكذيب آيات الهى و گمراه ساختن دگران داشتند.
به همين مناسبت، در آيات مورد بحث، سخن از عالمان و انديشمندانى مى‌گويد كه به تصديق آيات الهى، و تشويق ديگران به پذيرش آن، مى‌پردازند، مى‌فرمايد: «كسانى كه به آنها علم داده شده، آنچه را كه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده را حق مى‌بينند، كه به راه پروردگار عزيز و حميد هدايت مى‌كند» «وَ يَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِى أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَ يَهْدِى إِلى‌ صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ».
بعضى از مفسران «الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ» را در اين آيه، به آن دسته از علماى اهل كتاب تفسير كرده‌اند كه، با مشاهده آثار حقانيت قرآن مجيد، در پيشگاه آن خاضع مى‌شوند، و اعتراف به حق بودن آن مى‌كنند.
مانعى ندارد كه علماى اهل كتاب، يكى از مصاديق آيه فوق باشند، ولى محدود كردن در آنها هيچ گونه دليلى ندارد، بلكه با توجه به جمله «يَرى» (مى‌بينند)- كه فعل مضارع است،- و با توجه به گسترش مفهوم «الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»، همه دانشمندان و انديشمندان را در هر عصر و هر زمان و مكان در بر مى‌گيرد.