تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩

اشاره به اين كه: در برابر قدرت او كوچك و بزرگ فرقى ندارند.
اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد: وَ مَا الْجَلِيْلُ وَ اللَّطِيْفُ وَ الثَّقِيْلُ وَ الْخَفِيْفُ، وَ الْقَوِىُّ وَ الضَّعِيْفُ، فِى خَلْقِهِ إِلَّا سَواءٌ: «كوچك و بزرگ، سنگين و سبك، قوى و ناتوان، همه در برابر توانائى او يكسانند». «١»
دليل همه اين مسائل يك چيز است و آن اين كه: وجود خداوند وجودى است بى نهايت از هر جهت، و دقت روى مفهوم «بى‌نهايت» اين حقيقت را به خوبى ثابت مى‌كند: مفاهيمى همچون «سخت» و «آسان»، «كوچك» و «بزرگ»، «پيچيده» و «ساده»، تنها در برابر موجودات محدود قابل طرح است، اما هنگامى كه سخن از قدرت نامحدود به ميان آيد اين مفاهيم به كلى تغيير شكل مى‌دهند و همگى در يك صف و يك رديف قرار مى‌گيرند، بى‌آن كه كمترين تفاوتى در اين مقايسه با هم داشته باشند! (دقت كنيد).
***