«أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ».
«و آيا بيم‌دهنده الهى به سراغ شما نيامد»؟! «وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ».
اكنون كه چنين است، و تمام وسائل نجات در اختيارتان بوده و از آن بهره نگرفتيد، بايد در همين جا گرفتار باشيد، «پس بچشيد كه براى ستمگران يار و ياورى نيست»! «فَذُوقُوا فَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ».
اين آيه با صراحت مى‌گويد: شما چيزى كم نداشتيد، زيرا به اندازه كافى فرصت در اختيارتان بود، و به مقدار لازم انذاركننده الهى به سراغ شما آمد، و اين دو ركن بيدارى و نجات حاصل گشت، بنابراين، عذر و بهانه‌اى براى شما وجود ندارد، اگر مهلت كافى نداشتيد عذرى بود، و اگر مهلت داشتيد و معلم و مربى و رهبر و هادى به سراغ شما نمى‌آمد، باز عذرى، اما با وجود اين دو ديگر چه عذر و بهانه‌اى؟!
«نَذِير» (بيم‌دهنده) معمولًا در آيات قرآن، اشاره به وجود انبياء مخصوصاً پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است، ولى بعضى از مفسران، در اينجا معنى گسترده‌ترى براى آن ذكر كرده‌اند، كه هم پيامبران را شامل مى‌شود، هم كتب آسمانى، و هم حوادث بيداركننده، همچون مرگ دوستان و نزديكان و پيرى و ناتوانى، به خصوص كه در اشعار عرب كلمه «نَذِير» در معنى پيرى بسيار به كار رفته است، مانند شعر زير:
رَأَيْتُ الشَّيْبِ مِنْ نُذُر المُنايا لِصاحِبِهِ وَ حَسْبُكَ مِنْ نَذِيرٍ!:

«من موى سپيد پيرى را، از انذاركنندگان مرگ براى صاحبش ديدم، و همين نذير براى تو كافى است». «١»
اين نكته نيز شايان توجه است كه: در روايات اسلامى درباره حدى از عمر