بيشترين نگرانى مؤمنان از لغزشهائى است كه احتمالًا داشته‌اند، لذا قبل از هر چيز، از طريق بيان آمرزش به آنها آرامش خاطر مى‌بخشد، به علاوه، تا با آب مغفرت الهى شستشو نشوند، شايسته «رزق كريم» و «مقام كريم» نخواهند بود.
«رزق كريم» به معنى هر روزى ارزشمندى است، و گسترده‌گى مفهوم آن، به حدى است كه، همه مواهب الهى را شامل مى‌شود، حتى «نعمتهائى كه هيچ چشمى نديده، و هيچ گوشى نشنيده و از فكر كسى نگذشته است».
و به تعبير ديگر بهشت با تمام نعمتهاى معنوى و ماديش در اين كلمه جمع است.
گر چه بعضى از مفسران، «كريم» را، به عنوان چيز خوب و بى دردسر تفسير كرده‌اند «١» ولى به نظر مى‌رسد: مفهوم آن از اين هم گسترده‌تر باشد.
*** و از آنجا كه بخش ديگر عدالت، در مورد مجازات گنهكاران و مجرمان است، در آيه بعد، مى‌افزايد: «و كسانى كه سعى در تكذيب آيات ما و ابطال و انكار آن داشتند، و تصور مى‌كردند از حوزه قدرت ما مى‌توانند بگريزند، براى آنها عذابى از بدترين و دردناكترين عذابها خواهد بود» «وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِى آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ».
در آنجا سخن از «رزق كريم» بود، و در اينجا از «رجز أليم» است.
«رِجز» (بر وزن كذب) در اصل به معنى «اضطراب» و عدم قدرت بر حفظ تعادل است، لذا هنگامى كه شتر، بيمار و ناتوان مى‌شود، و مجبور است به هنگام حركت گامهاى خود را كوتاه بر دارد، تا بتواند تعادل خود را كمى حفظ كند، عرب به اين حالت «رجز» مى‌گويد، سپس به هر گونه «گناه» و پليدى اطلاق