اين جمله، در حقيقت اشاره به نهايت «اخلاص» آنهاست، كه در اعمال نيك خود جز به پاداش الهى نظر ندارند، هر چه مى‌خواهند، از او مى‌خواهند، و براى ريا و تظاهر، تحسين و تمجيد اين و آن، گامى بر نمى‌دارند، چرا كه مهمترين مسأله در اعمال صالح، همان «نيت خالص» است.
تعبير به «أُجُور» (جمع اجر) به معنى «مزد»، در حقيقت لطفى است از سوى پروردگار، گوئى بندگان را در مقابل اعمال صالح، طلبكار خود مى‌داند، در حالى كه بندگان هر چه دارند، از اوست، حتى قدرت براى انجام اعمال صالح نيز از سوى او اعطا شده.
و از اين تعبير، محبت آميزتر، جمله «وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ» است كه به آنان نويد مى‌دهد، علاوه بر پاداش معمولى، كه آن را خود گاهى صدها يا هزاران برابر عمل است، از فضل خود بر آنان مى‌افزايد، و مواهبى كه در هيچ فكرى نمى‌گنجد، و هيچ كس در اين جهان توانائى تصور آن را ندارد، از فضل گسترده‌اش به آنها مى‌بخشد.
در حديثى از «ابن مسعود» آمده: پيامبر صلى الله عليه و آله در تفسير همين آيه فرمود: هُوَ الشَّفاعَةُ لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ مِمَّنْ صَنَعَ إِلَيْهِ مَعْرُوفاً فِى الدُّنْيا: «منظور مقام شفاعت است كه به آنها داده مى‌شود، تا درباره كسانى كه در دنيا به آنها خوبى كرده‌اند، ولى بر اثر اعمالشان مستحق عذابند، شفاعت كنند». «١»
به اين ترتيب، آنها نه تنها خود اهل نجاتند، كه براى ديگران نيز به فضل پروردگار مايه نجاتند.
بعضى از مفسران، جمله «وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ» را اشاره به مقام «شهود» دانسته‌اند، كه در قيامت براى مؤمنان حاصل مى‌شود كه، به جمال و جلال