تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٧

١٩ وَ ما يَسْتَوِي الأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ
٢٠ وَ لَا الظُّلُماتُ وَ لَا النُّورُ
٢١ وَ لَا الظِّلُّ وَ لَا الْحَرُورُ
٢٢ وَ ما يَسْتَوِي الأَحْياءُ وَ لَا الأَمْواتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشاءُ وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ
٢٣ إِنْ أَنْتَ إِلَّا نَذِيرٌ
ترجمه:
١٩- و نابينا و بينا هرگز برابر نيستند.
٢٠- و نه ظلمتها و روشنائى.
٢١- و نه سايه (آرام‌بخش) و باد داغ و سوزان!
٢٢- و هرگز مردگان و زندگان يكسان نيستند. خداوند پيام خود را به گوش هر كس بخواهد مى‌رساند، و تو نمى‌توانى سخن خود را به گوش آنان كه در گور خفته‌اند برسانى!
٢٣- تو فقط انذار كننده‌اى (و اگر ايمان نياورند نگران نباش).
تفسير:
نور و ظلمت يكسان نيست!
به تناسب بحثهائى كه پيرامون ايمان و كفر در آيات گذشته بود، در آيات مورد بحث، چهار مثال جالب براى «مؤمن» و «كافر» ذكر مى‌كند، كه آثار