١١ وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى‌ وَ لاتَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لايُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ
١٢ وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَ مِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيّاً وَ تَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها وَ تَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَواخِرَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
ترجمه:
١١- خداوند شما را از خاكى آفريد، سپس از نطفه‌اى؛ سپس شما را به صورت زوجهائى قرار داد؛ هيچ جنس ماده‌اى باردار نمى‌شود و وضع حمل نمى‌كند مگر به علم او، و هيچ كس عمر طولانى نمى‌كند، و يا از عمرش كاسته نمى‌شود مگر اين كه در كتاب (علم خداوند) ثبت است؛ اينها همه براى خداوند آسان است.
١٢- دو دريا يكسان نيستند: اين يكى دريائى است كه آبش گوارا و شيرين و نوشيدنش خوشگوار است، و آن يكى شور و تلخ و گلوگير است؛ (امّا) از هر دو، گوشتى تازه مى خوريد و وسائل زينتى استخراج كرده مى‌پوشيد؛ و كشتى‌ها را در آن مى‌بينى كه آبها را مى‌شكافند (و به سوى مقصد پيش مى‌روند) تا از فضل خداوند بهره گيريد، و شايد شكر (نعمتهاى او را) به جا آوريد!