تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٢
مىديدند، و مىگفتند: إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا: «اگر هدايت را با تو پذيرا شويم، دشمنان نيرومند ما را از اين سرزمين مىربايند». «١»
اشاره كرده، مىفرمايد: «كسانى كه عزت مىخواهند، از خدا بطلبند، چرا كه تمام عزت از آن خداست» «مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً».
«عِزَّت» به گفته «راغب» در «مفردات» در اصل، آن حالتى است كه انسان را مقاوم، و شكستناپذير مىسازد، به زمينهاى صلب و محكم نيز به همين جهت «عزاز» (بر وزن اساس) مىگويند.
از آنجا كه تنها ذات پاك اوست كه شكستناپذير است، و گر نه همه مخلوقات به حكم محدوديتشان، قابل شكستند، لذا تمام عزت از آن اوست، و هر كس عزتى كسب مىكند، از بركت درياى بىانتهاى اوست.
در حديثى از «انس» نقل شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: إِنَّ رَبَّكُمْ يَقُولُ كُلَّ يَوْمٍ أَنَا الْعَزِيزُ، فَمَنْ أَرادَ عِزَّ الدَّارَيْنِ فَلْيُطِعِ الْعَزِيزَ!: «پروردگار شما همه روزه مىگويد: منم عزيز! و هر كس عزت دو جهان خواهد، بايد اطاعت عزيز كند»!. «٢»
در حقيقت، انسان آگاه، بايد آب را از سرچشمه بگيرد، كه آب زلال و فراوان آنجاست، نه از ظروف كوچك و مختصرى كه هم محدود است و هم آلوده، و در دست اين و آن مىباشد.
در حالات امام حسن بن على عليهما السلام مىخوانيم: در ساعات آخر عمرش، هنگامى كه يكى از ياران به نام «جنادة بن ابى سفيان» از او اندرز خواست، نصايح ارزنده و مؤثرى براى او بيان فرمود، از جمله اين بود: وَ إِذا أَرَدْتَ عِزّاً بِلا عَشِيرَةٍ وَ هَيْبَةً بِلا سُلْطانٍ فَاخْرُجْ مِنْ ذُلِّ مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِلَى عِزِّ طاعَةِ اللَّهِ: «هر گاه بخواهى بدون داشتن قبيله عزيز باشى، و بدون قدرت حكومت، هيبت داشته