جمله فرمود: هُوَ الْوَجْهُ الْحَسَنُ، وَ الشَّعْرُ الْحَسَنُ، وَ الصَّوْتُ الْحَسَنُ: «منظور، صورت زيبا، و موى زيبا، و صداى خوش است»!. «١»
در حديث ديگرى از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: حَسِّنُوا الْقُرْآنَ بِأَصْواتِكُمْ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْحَسَنَ يَزِيدُ الْقُرْآنَ حُسْناً وَ قَرَأَ يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ: «قرآن را با صداى خوش زينت بخشيد؛ چرا كه صداى خوب، بر زيبائى قرآن، مى‌افزايد، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ». «٢»
*** بعد از بيان خالقيت پروردگار، و رسالت فرشتگان، كه واسطه فيض‌اند، سخن، از رحمت او به ميان مى‌آورد، كه زيربناى تمام عالم هستى است، مى‌فرمايد: «آنچه را خداوند از رحمت براى مردم بگشايد، كسى نمى‌تواند جلو آن را بگيرد» «ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلا مُمْسِكَ لَها».
«و آنچه را باز دارد، و امساك كند، كسى بعد از او قادر به فرستادن آن نيست» «وَ ما يُمْسِكْ فَلا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ».
«چرا كه او قدرتمندى است شكست ناپذير، و در عين حال حكيم و آگاه» «وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ».
خلاصه اين كه: تمام خزائن رحمت نزد او است، و هر كس را لايق ببيند مشمول آن مى‌سازد، و هر كجا حكمتش اقتضا كند، درهاى آن را مى‌گشايد، و اگر جمله جهانيان دست به دست هم بدهند، تا درى را كه او گشوده است ببندند، يا درى را كه او بسته بگشايند، هرگز قادر نخواهند بود، و اين در حقيقت شاخه مهمى از توحيد است كه منشأ شاخه‌هاى ديگرى مى‌باشد (دقت كنيد).