تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨

١ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى لَهُ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِى الآخِرَةِ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ ٢ يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِى الأَرْضِ وَ ما يَخْرُجُ مِنْها وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها وَ هُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

١- حمد (و ستايش) مخصوص خداوندى است كه تمام آنچه در آسمانها و زمين است از آن او است؛ و (نيز) حمد (و سپاس) براى اوست در سراى آخرت؛ و او حكيم و آگاه است.
٢- آنچه در زمين فرو مى‌رود و آنچه را از آن بر مى‌آيد مى‌داند، و (همچنين) آنچه از آسمان نازل مى‌شود و آنچه بر آن بالا مى‌رود؛ و او مهربان و آمرزنده است.
تفسير:
او مالك همه چيز و عالم به همه چيز است
پنج سوره از سوره‌هاى قرآن مجيد، با «حمد» پروردگار شروع مى‌شود، كه در سه سوره آن حمد و ستايش خداوند، به خاطر آفرينش آسمان و زمين و موجودات ديگر است (سوره سبأ، سوره فاطر، و سوره انعام).