مضمون اين حديث را «ابن عباس»، «ابن مسعود»، «ابو هريره»، «ابو حذيفه»، «ام سلمه» و «عايشه» مطابق آنچه در كتب «اهل سنت» آمده، از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند. «١»
و بسيارى از «تفاسير شيعه»، مانند تفسير «قمى»، «مجمع البيان»، «نور الثقلين»، «صافى» و جمعى از مفسران اهل سنت، مانند نويسنده تفسير «روح المعانى»، «روح البيان» و «قرطبى» نيز آن را ذيل آيات مورد بحث آورده‌اند.
مرحوم «علامه مجلسى» روايات متعددى در «بحار الانوار» از امام باقر عليه السلام و پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در اين زمينه نقل كرده كه، نشان مى‌دهد: يكى از مصاديق آيات مورد بحث، مسأله خروج «سفيانى» به هنگام قيام مهدى عليه السلام است كه خداوند آنها را از نزديكترين مكان گرفته و نابود مى‌كند. «٢»
همان گونه كه بارها گفته‌ايم، رواياتى كه در تفسير آيات وارد مى‌شود، غالباً به ذكر مصداقهاى روشن مى‌پردازد، و هرگز دليلى بر محدوديت مفهوم آيات نيست.
*** در آيه بعد، وضع حال آنها را به هنگام گرفتار شدن در چنگال مجازات الهى، بيان كرده، مى‌فرمايد: «آنها مى‌گويند ما به آن (قرآن و آورنده‌اش و مبدأ و معاد) ايمان آورديم» «وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ». «٣»

«ولى چگونه آنها مى‌توانند از آن فاصله دور دسترسى به آن پيدا كنند»؟! «وَ أَنّى‌ لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ».